"Ik stond voor een cruciale confrontatie: de duisternis in mezelf onder ogen zien. De angst om controle los te laten, een oude bekende, diende zich opnieuw aan. De visualisaties waren onverbiddelijk, en de weerstand in mij was zo groot dat ik wilde opgeven. Maar toen, een stem: "Je bent veilig. Er wordt voor je gezorgd, je bent niet alleen." Ik voelde de aanwezigheid van mijn spirituele voorouders achter me, een geruststellende kracht die me aanmoedigde de diepte in te duiken.
Mijn trauma ontvouwde zich, en ik zag de pijnlijke beelden van wat er met mijn lichaam was gedaan, zonder mijn toestemming, in een sfeer van angst. Het was cruciaal om te blijven kijken, hoe afstotelijk de beelden ook waren. Ik wist dat ik hier doorheen moest; anders zou ik dit trauma voor altijd vasthouden. Hoe kon ik een veilige ruimte creëren voor anderen als ik zelf mijn ogen sloot?
De duisternis was overweldigend en walgelijk, maar de veiligheid die ik voelde bleef. Via mijn lichaam liet ik de duisternis los, de opslagplaats van zelfhaat, onzekerheid en zelfafwijzing. Dit trauma was immers diep in mijn lichaam verankerd. Na deze intense ervaring klaarde de lucht op en kwam het licht terug.
Wat een reis om door mijn eigen trauma te gaan! De last die van mijn schouders viel was voelbaar. Ik voelde een diep vertrouwen dat ik beschermd ben en dat ik alles aankan. Deze ervaring heeft me de kracht gegeven om elke uitdaging aan te gaan."
Reactie plaatsen
Reacties